Cbox
Promise me Magic
Personified animation roleplay
 
GebruikersgroepenGebruikersgroepen  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  Inloggen  
plot rules linkpartners faceclaim players characters

Deel | .
 dit is een topictitel
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: dit is een topictitel   di feb 04, 2014 10:16 pm

Stilte. Stilte was alles wat de kamer waar ze zich in bevond vulde. Er was geen geluid hoorbaar – geen teken van beweging. Er was geen teken van leven. Ze haatte het. Het betekende dat ze alleen was en hoewel ze grotendeels alleen had geleefd op haar kamer, verachtte ze het idee alleen al. De gedachte om niemand om je heen te hebben, maakte haar misselijk. Het was een ziekelijke hersenspinsel om te hebben, maar het was precies wat haar leven omschreef. Ze was alleen. Ze had niemand. Vroeger wel. Voorheen werd die dodelijke stilte nog wel eens doorbroken door een ritmisch klopje op haar deur, gevolgd door een voor haar oh zo bekende stem. Haar zusje kwam destijds dagelijks langs haar kamer om te vragen of ze naar buiten wilde komen, zodat ze samen konden spelen. Anna’s voorstellen om een sneeuwpop te gaan maken of om met hun fiets door de gang te racen klonken zelfs nu verleidelijk, maar ze mocht er niet op ingaan. Ze mocht niemand binnenlaten. Niet in de staat waar ze nu in verkeerde. Niet dat er nog iemand was om de deur voor te openen, want na zoveel jaar van gesloten te blijven had Anna de moed al opgegeven. Elsa nam het haar zusje niet kwalijk; zelf zou ze waarschijnlijk ook al de hoop zijn verloren. Het deed alleen zo’n pijn om te weten dat het haar eigen schuld was. Niet alleen omdat ze haar kleine zusje al die tijd verwaarloosd had – genegeerd had, maar ook omdat ze met die krachten was geboren. Het had heel anders kunnen lopen, al was het maar omdat ze niet overal ijs liet verschijnen.

Elsa zuchtte en opende haar ogen, waarbij ze haar hoofd lichtjes omhoog tilde om de schade in haar kamer te kunnen aanschouwen. Het was, zoals altijd, ontzettend koud in de ruimte, hoewel ze er zelf niet echt meer iets van voelde. Aan de kou was ze allang gewend. De kou die het ijs veroorzaakte, in ieder geval. Dat was dan ook door de hele kamer verspreid. Over de vloer, de poten van haar bed, al haar andere persoonlijke spullen – alles zat onder het ijs. Gefrustreerd liet ze haar hoofd terug tegen de deur waar ze tegen zat vallen. Het was inmiddels haar plekje geworden, aangezien ze hier nog wel eens geluid van buiten haar kamer kon horen. Alsof ze zocht naar een teken van leven. Sinds de dood van haar ouders was het aanzienlijk stiller geworden in het kasteel en Elsa had moeite om door te moeten leven zonder haar geliefde vader en moeder. Vooral omdat haar vader er niet meer was om haar op weg te helpen, want hij was de enige die zijn best deed om het effect van haar krachten tegen te gaan. Niet dat de handschoenen die ze droeg altijd hielpen, maar het was in ieder geval een begin geweest. Anna en het weinige personeel dat ze nog hadden, waren de enigen die nu nog door het kasteel ronddwaalden en dat was meestal niet in deze gang. Haar zusje had dan wel haar kamer een paar deuren van de hare verwijderd zitten, maar die was vaker aan de andere kant van het kasteel te vinden dan wat anders. Misschien omdat ze genoeg had van het eindeloos ronddolen door deze gang. Elsa kon haar ook dat niet kwalijk nemen. Zelf was ze het zicht van haar ijzige kamer ook wel zat. Eruit komen kon ze echter niet.

Of misschien toch wel. Een onbeschrijfelijk geluid had op dat moment haar oren bereikt, waardoor ze opschrok uit haar negatieve gedachten. In eerste instantie wilde ze het negeren, maar ze moest toegeven dat het haar nieuwsgierig had gemaakt. Langzaam kwam ze recht van haar zittende positie en draaide zich om, zodat ze nu met haar gezicht naar de deur stond in plaats van haar rug. Zou ze…? Lichtjes trillend legde Elsa haar hand op de deurknop, proberend zichzelf ervan te overtuigen dat ze een kijkje moest gaan nemen. Of geen kijkje. Of toch wel. Zachtjes beet ze op haar onderlip, waarna ze besloot om maar het diepe in te duiken. Ze zou gewoon moeten sluipen. Dat kon ze wel, toch? Voorzichtig draaide ze de knop om en opende zo stilletjes mogelijk de deur, waarna ze de gang opkeek en alles grondig onderzocht. Alles leek nog prima in orde te zijn voor haar gevoel. Was dat geluid dan misschien haar verbeelding geweest…?

_________________


Laatst aangepast door Princess Anna op wo feb 05, 2014 8:52 pm; in totaal 2 keer bewerkt (Reden van aanpassing : waaorm kan ik je onderschrift niet aan zetten godver)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   wo feb 05, 2014 8:51 pm


   
   
   


Anna vermoedde dat het het verlies van haar ouders was wat ze nog steeds voelde waardoor het kasteel al maanden kouder leek dan voorheen.  Er was niet echt een andere logische verklaring, want het weer buiten was niet dramatisch veranderd. In feite was er maar weinig veranderd, behalve dat Anna en haar zus Elsa nu technisch gezien wezen waren. De poorten waren echter nog steeds dicht, net als de deur van Elsa’s kamer, en hoewel het personeel ook rouwde om de dood van de twee voormalige hoogheden beseften zij net zo goed als de jongste prinses dat het leven toch door ging.

Haar dagen waren eentonig. Ze deed haar best er wat variatie in te brengen, maar lang niet altijd had ze hier behoefte aan. Ze had enkele pogingen gedaan om zich in haar kamer op te sluiten net als Elsa, maar dit had ze al snel weer opgegeven. Eenzaamheid was niet hoe Anna over het verlies heen kwam en hoewel ze haar tijd alleen kon waarderen zoals de meeste mensen, was het niet haar manier van leven. In plaats daarvan liep ze rondes door het kasteel en begroette ze zo veel mogelijk mensen als ze tegenkwam. Een enkele keer werd haar gevraagd hoe het met haar ging, en dan antwoordde ze met een warm “niet slechter dan anders,” en een dankbare glimlach.

Anna had net zo veel moeite met het verlies als elk ander 15 jarig meisje zou hebben wanneer ze haar ouders onverwachts verloor. Waar haar gedachten het vaakst op terug kwamen, was dat ze niet fatsoenlijk afscheid had kunnen nemen. Haar laatste woorden tegen haar ouders hadden de verwachting gehad dat ze terug zouden komen. “Tot over twee weken,” had ze gezegd, en hoewel ze daarna nog uitgebreid gezwaaid had terwijl de boot op de horizon verdween, had ze haar ouders nooit teruggezien na die twee weken.
Ergens had ze gehoopt dat het overlijden van haar ouders Elsa weer uit haar kamer zou lokken, maar dit was tevergeefs. Ze zou het sowieso nooit toegeven als iemand er naar vroeg – immers was het een ontzettend zelfzuchtige wens om te hebben en ze begreep na 10 jaar wel dat Elsa juist de eenzaamheid opzocht, of ze nou verdrietig was of niet. Het leek er zelfs op dat de kans dat ze haar kamer verliet alleen maar kleiner werd naarmate de emotionele druk toenam. Ze wilde waarschijnlijk dat Anna het niet opmerkte, maar echt moeilijk te verbergen was het niet.

“Prinses Anna?”
Het roodharige meisje draaide zich met een ruk om. De lange donkerblauw gekleurde jurk die ze droeg zwaaide zorgeloos mee met haar beweging. Haar houding verstijfde voor een moment, met een emotie op haar gezicht die eerder verbaasd dan echt angstig was. De ontspande weer toen ze een wat gezette dame zag staan. Een bescheiden glimlach vormde zich op haar gezicht.
“Oh, Gerda, jij bent het maar.”
Ze realiseerde zich pas een tel later hoe deze opmerking over kon komen op Gerda en voegde er daarom vlug aan toe: “Ik bedoel, niet dat ik teleurgesteld ben om jou te zien maar ik dacht...”
Ze maakte haar zin niet af, omdat ze eigenlijk helemaal niet wist wat ze dacht. Haar handen zochten elkaar op en haar vingers sloten zich tussen elkaar uit lichtelijke schaamte. Haar blik wendde ze af, alsof ze net echt iets vreselijks gezegd had.
“Het is al goed.” Gerda scheen niet beledigd te zijn door haar opmerking en legde in plaats daar van haar hand geruststellend tegen Anna’s rechter arm aan. In een moment van stilte glimlachten de twee meelevend naar elkaar, voor Anna terug kwam naar de realiteit en met haar stem ook Gerda weer terug bracht.
“Had je me ergens voor nodig?”
Gerda liet haar hand zakken en bracht hem naar de mand die ze aan haar andere arm had hangen. “Ja, ik had iets gevonden en dacht dat jij het wel terug zou willen.”
Vol interesse keek Anna toe naar wat Gerda uit de mand zou halen. Ze was waarschijnlijk iets te enthousiast, maar dit was het meest interessante wat haar deze maand was overkomen, dus vond ze dat ze het recht had om eindelijk eens ergens iets van te verwachten. Wat ze niet had verwacht, was dat Gerda een pop tevoorschijn haalde. Anna draaide haar hoofd een slag naar rechts, zoals een puppy dat ook deed als hij iets niet begreep, en haar verwachtingsvolle grijns dimde. Niet omdat ze teleurgesteld was, maar omdat ze zich verbaasde over wat Gerda haar gebracht had.
Het was een klein popje waar ze als kind vaak mee had gespeeld. Haar bleke huid en haar zo licht blond dat het bijna wit was hadden haar altijd aan Elsa doen denken. Ze nam het popje aan en bekeek het terwijl een nostalgisch gevoel haar vulde. Niet alleen deed het haar denken aan Elsa zelf, maar ook aan de tijd dat ze nog samen speelden. Het was een gevoel wat haar bijna dagelijks raakte, maar haar toch elke keer wist te verrassen.

Anna keek op van het popje zodat ze oogcontact kon maken met Gerda.
“Dank je.”
Haar gezicht geflecteerde haar woorden; haar dankbaarheid. Ze sloot haar armen liefdevol om de vrouw heen die samen met het andere personeel zo goed voor haar zorgde, vooral na het overlijden van de koning en koningin. De omhelzing werd beantwoord door de warme armen van Gerda die zich om Anna’s lijf sloten.
“Geen probleem, lieverd.”
Ze lieten elkaar weer los en vervolgden beide hun dag zoals gewoonlijk, wat betekende dat Anna verder het kasteel door slenterde. Nu was ze echter niet volledig alleen meer, want in haar hand hield ze nog steeds de pop die Gerda haar zojuist gegeven had.

Ze was niet heel veel verder gekomen toen Anna’s aandacht zich weer naar de pop verplaatste. Haar pas staakte ze terwijl ze het ding in beide handen vast pakte en het zo hield dat ze het goed kon bekijken. Veel was het niet veranderd sinds haar jeugd. Het was hoogstens wat stoffig geworden, maar meer ook niet. Ze vroeg zich af wanneer ze het verloren was dat Gerda hem gevonden had – en waar ze hem gevonden had. Wat ze zich echter het meest afvroeg, was hoe het zou zijn als ze nog steeds haar zus om haar heen had om haar in tijden als deze te troosten, te kalmeren, of op zijn minst met haar te spelen alsof er niks aan de hand was.
Deze gedachte maakte Anna boos. Wat zonet nog als een voorwerp van onschatbare waarde aanvoelde, veranderde opeens in een bron van negatieve emoties. Ze drukte haar vingers niet expres harder in de stof – dit was enkel een reactie die haar boosheid met zich mee bracht. Wat ze wel expres deed, was een stap achteruit nemen en met een soort halfbakken strijdkreet  de gang recht voor haar neus in gooien, waar het recht voor de grote, uitgebreid versierde deur die toebehoorde aan Elsa’s kamer stil bleef liggen.

Bij de realisatie dat ze zich in de gang bevond waar haar lieflijke zus een kamer had, hapte ze geschrokken naar adem. Haar gehele lichaam stopte meteen met bewegen, alsof ze spontaan bevroren was. Het was de jurk die nog altijd even zorgeloos bewoog als altijd die verraadde dat ze niet werkelijk in ijs was veranderd.
De afgelopen maand had ze deze gang met opzet wat vaker vermeden en het was eigenlijk niet haar bedoeling geweest om er nu langs te komen. In tegendeel. Ze deed in principe geen pogingen meer om Elsa uit haar kamer te krijgen, want in 10 jaar had het haar nooit wat opgeleverd.
Ze sloot haar ogen en haalde diep adem.
Dat was waar. Elsa zou haar kamer toch niet uit komen. Het was dat ze zichzelf er geen plezier mee deed om hier langs te gaan, maar nu ze hier toch was, maakte het ook eigenlijk niet veel meer uit.
Anna kreeg de mogelijkheid om te bewegen terug en stapte op haar dooie gemak de gang in. Het popje pakte ze op met haar linker hand, terwijl ze over haar rechter schouder toch stiekem naar de gesloten deur gluurde. De deur bleef zo dicht als hij altijd voor haar was geweest, en hoewel ze het er niet mee eens was, accepteerde ze het. In plaats van nog langer in de sombere hal te blijven, stapte ze verder de gang door, zonder echt een volgende bestemming in gedachten te hebben. Ze maakte vaart, zoals ze vaker deed, en liet zich het laatste stuk van de gang door glijden op haar sokken. Een zachte grinnik klonk uit haar mond, en voor een fractie van een moment vergat ze de zorgen die haar al maanden achtervolgden. Met de pop nog in haar hand struikelde ze zowat de hoek om, waarbij haar jurk net genoeg de lucht in getild werd om nog opgemerkt te kunnen worden door de andere prinses die in het kasteel woonde.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.


Laatst aangepast door Princess Anna op zo feb 09, 2014 1:58 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   za feb 08, 2014 5:25 pm

Ergens had ze moeten weten dat ze te lang had gewacht met een kijkje te gaan nemen. Wat het ook was dat het geluid had gemaakt, het was inmiddels alweer verdwenen. Verwarring was misschien het beste om haar emotie op het moment te omschrijven, terwijl ze terugdacht aan het geluid in kwestie. Het was luid geweest en nu ze er zo over nadacht, had het als een soort gefrustreerde schreeuw geklonken. Dat ze het echter zo luid en duidelijk op had kunnen pikken, betekende dat het vrij dichtbij haar slaapkamer was geweest. Maar er was niks. Het was maar enkele seconde dat ze zo stil had gestaan en had nagedacht, voordat ze haar blik naar het einde van de gang liet glijden en nog net een stuk stof achter de deur kon zien verdwijnen. Tegen beter weten in deed Elsa een stap haar kamer uit en keek ietwat vragend naar dezelfde deur. Het was niet bepaald normaal om alleen een deel van een kledingstuk te zien wegzweven, dus dat was zeker weten iemand die in het kasteel aanwezig was. Geen enkel personeel had ze echter iets van die kleur en vorm zien dragen en de enige andere persoon die hier rondliep, was Anna. Bij de gedachte dat ze haar kleine zusje bijna tegen het lijf was gelopen, wekte veel verschillende emoties bij haar op. Elsa wilde graag weer een normaal gesprek met het meisje kunnen voeren, maar ze hield zichzelf elke dag tegen om uit haar kamer te stappen. Nu stond ze echter al erbuiten en kwam ze nu in een tweestrijd terecht. Moest ze achter Anna aansluipen om te zien wat haar zusje zoal door de dag deed of moest ze terug haar kamer op, beschermd door de vier muren eromheen?

Haar vader had er vaak op gehamerd dat ze haar krachten onder controle moest krijgen, want niemand mocht erachter komen. Zelfs Anna niet. Nu was het haar eigen schuld geweest dat zelfs haar eigen zus niet van haar krachten mocht weten, maar het was misschien ook maar beter zo. Zelfs al was hun band sterk veranderd sinds hun jeugd en dat allemaal omdat zij het kon laten sneeuwen. Elsa staarde naar haar in handschoenen verhulde handen. Zelfs met de kledingstukken aan wilde het nog wel eens misgaan, want niet alleen haar handen zorgden ervoor dat de dingen om haar heen wilde bevriezen. Bovendien maakte het niet echt uit of ze iets eroverheen droeg of niet. Het probleem lag ergens anders, maar waar, dat wist ze niet. En dat maakte het juist tien keer zo erg. Elsa zuchtte en wilde terug naar binnen gaan, maar aan de andere kant voelde ze zich dan wederom schuldig tegenover Anna. Alles wat het meisje van haar had gewild was dat ze zich als een oudere zus gedroeg, maar ze had zich tot nu toe alleen maar als een vreemdelinge gedragen. Misschien was het juist de bedoeling dat ze vandaag met haar ging praten. Of in ieder geval ging zien hoe het met Anna ging. Ze hoefde zich niet eens kenbaar te maken. Het enige wat ze hoefde te weten, was hoe haar kleine zusje was opgegroeid.

Elsa deed haar kamerdeur dicht en stapte resoluut op de deur af waar Anna zojuist achter was verdwenen. Hoewel er niet ontzettend veel tijd was verstreken, wist ze niet of ze de ander nog wel in kon halen, maar ze kom het altijd proberen. Terwijl ze door de gang snelde, kon ze het niet helpen dan eindelijk een beetje vrijheid te voelen. Ze had er zelf voor gekozen om haar kamer te verlaten en daar had ze tot nu toe nog geen spijt van. Het enige wat haar zorgen baarde, was of ze haar krachten wel geheim kon houden en of ze die dit keer in beetje in toom wist te houden. Ze wilde niemand pijn doen. Niet nog eens. Nooit meer. Elsa bereikte al snel de deur en werd op dat moment abrupt overspoeld door spijt en twijfel. Had ze dit eigenlijk wel moeten doen? Ze had te snel actie ondernomen en had die eigenlijk alleen maar aan haar gevoel te danken. Ze wilde zich weer omdraaien – terug rennen naar haar kamer, maar daar was het inmiddels al te laat voor. Ze stond al in de deuropening naar de volgende gang.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   di feb 18, 2014 11:00 pm


   
   
   


Tussen het moment dat ze het popje opnieuw van de grond opgeraapt had en het punt waarop ze besloot dat ze hem niet naar haar kamer wilde brengen – tenminste, nog niet – zat vrij weinig tijd. Ze was al de gang ingeslagen die haar het snelste naar haar kamer zou leiden toen ze zich bedacht dat dit eigenlijk een goede kans was om iets te doen wat ze steeds minder was gaan doen sinds de dood van haar ouders, omdat rouwen daarvan de plaats ingenomen had: spelen. Nu zag het er waarschijnlijk idioot uit, een 15 jarige die met een popje speelde, en ze wist ook nog niet goed wat en waar ze wilde doen, maar ze wist in elk geval dat ze weer een poging zou doen om zich te vermaken zoals ze dat als kind goed wist te doen. Toen kon ze immers niet anders. Haar enige echte speelmaatje was weg, en hoewel ze altijd het personeel had om mee te praten, hadden die het vaak te druk met hun werk om het jonge prinsesje te plezieren. In die tijd had Anna het oneerlijk gevonden, maar naarmate ze ouder werd zag ze zelf ook in hoe belangrijk het was dat alles gedaan werd. Ze had vaak haar hulp aangeboden omdat ze zich anders toch dood zou vervelen, maar vaak werd dit afgewezen. Of dit vanwege haar klungeligheid was, of omdat men het niet vond horen dat een prinses de lastige klusjes oploste, was ze nooit achter gekomen.

Als de jonge dame niet met haar handen naar het houten deurkozijn gegrepen had, was ze zo op haar sokken voorbij de deuropening gegleden. Ze kreeg het voor elkaar om niet te vallen, en trok zich in plaats daarvan een stukje terug, zodat ze recht voor de ingang van de ruimte kwam te staan.
Met een enthousiast sprongetje in elke stap betrad ze de ruimte. Haar jurk danste vrolijk met haar bewegingen mee. Ondanks dat ze hier al honderden, misschien wel duizenden malen was geweest, deed het haar goed om de ruimte weer eens in zich op te nemen.
Zoals vele van de kamers in het kasteel was dit een grote kamer - vergelijkbaar met de volledige begane grond van een gewoon burgerhuis. Misschien zelfs nog groter, Anna was niet heel goed in dat soort dingen inschatten omdat ze nooit een gewoon huis had kunnen betreden.
Wat deze ruimte echter speciaal maakte, waren de schilderijen die aan alle kanten van de muren hingen. Er was geen vierkante meter muur te bekennen – de delen waar net iets meer muur te zien was, stonden banken of planten of andere meubelstukken voor.
De 15 jarige prinses had het gevoel dat ze al minstens een jaar niet meer in deze ruimte geweest was. Niets was minder waar – ze kwam hier vrij regelmatig, en natuurlijk was het nu was minder omdat ze nog tegen het verlies van haar ouders vocht, maar het was zeker minder dan een maand geleden dat ze hier nog had gestaan. Toen had ze zich echter heel anders gevoeld. Ze was hier gekomen met dezelfde reden, dat wel: Het vinden van iets vertrouwds, iets wat ze kende, iets wat hopelijk wat vreugd zou brengen. Die dag had het gefaald, en had ze zich verslagen op de grond in het midden van de ruimte laten vallen.
Deze keer, echter, was Anna in een veel betere bui. Niet alleen had ze het popje bij zich, waar ze allerlei spelletjes mee kon doen, ze had daadwerkelijk zin om te spelen. Nu had ze een nieuw probleem: Waar moest ze beginnen? Er waren niet veel opties in deze ruimte. Er was één blauw beklede bank die Anna’s aandacht in het bijzonder trok. Niet alleen omdat ze de stof er altijd zo schitterend uit vond zien, maar er zaten veren in verborgen die perfect waren om een meisje van haar gewicht de lucht in te lanceren. Haar blik viel kort op de pop in haar hand, en er schoten meerdere ideeën voor spelletjes haar te binnen. Met een vrolijke glimlach plaatste ze zich verder de ruimte in, een lichte sprong in elke stap waardoor het bijna leek of ze zweefde – voornamelijk door de rok van haar jurk die zo zorgeloos meebewoog, en bracht zich in de richting van het blauw beklede bankje.
Ondertussen gebaarde ze naar meerdere van de schilderijen, en begroette ze ze alsof het oude vrienden waren.
“Lang niet gezien!
Je ziet er goed uit.
Hou je taai, Joan.”
Ze was eigenlijk volledig afgeleid toen ze zich met een zwaai over de armleuning van de bank gooide. Dit soort stunts was ze echter van zichzelf gewend, en ze deed het bijna als automatisme. Net als het naar beneden glijden via de trapleuningen, glijden door de gangen op haar sokken, en klimmen op de daken.
Het was haar manier om zich vrij te voelen in het kasteel.

Voor een moment niet langer dan tien seconden bleef ze onderuitgezakt op de bank liggen, haar armen achter haar hoofd en de pop met het blonde haar en de blauwe jurk nog steeds in haar hand. Ze had in deze houding geen zicht op de deur, maar waarom zou ze ook? Als iemand haar nodig had, riepen ze haar naam wel. Niet dat iemand haar ooit nodig had. Meestal liep ze alleen maar in de weg, dus eigenlijk was het helemaal zo’n slecht idee niet dat ze naar deze lege kamer was vertrokken. Het was beter dan op haar eigen kamer zitten.
Stil zitten was echter niet haar ding, zelfs niet als ze tussen de schilderijen lag – dus kwam ze overeind in één vrij on-charmante beweging, en wist ze zich meteen de lucht in te lanceren met de veren die zich in de bank bevonden. Ze liet een vrolijke lach ontsnappen.
De pop in haar hand had ook een doel nodig in zijn levenloze bestaan. Ze besloot er mee te gooien en hem op vreemde wijzen te vangen. Dit spel ging door voor een minuut of elf, wanneer ze besloot het ding te schoppen met haar voet.
Naast het feit dat ze het voor elkaar kreeg om een salto achterover te maken, lukte het haar ook om de pop zo hard te raken, dat het in de richting van de deuropening gelanceerd werd. Ze viel met een luide plof terug op de bank, ietwat gedesoriënteerd door haar achterwaartse koprol. Zodra ze weer begreep wat boven en onder was – en ze niet meer lichtelijk op en neer geveerd werd door het bankje – richtte ze haar blik achter zich, naar de deur, naar het popje.
Ze moest hem nu wéér van de grond oprapen, of niet?

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   vr feb 21, 2014 10:48 pm

Het was het moment dat ze Anna daar in een deuropening zag verdwijnen, waarbij ze nog net een glimp van die enthousiaste gezichtsuitdrukking kon vangen, dat haar twijfel weer even verdween. Het trotse gevoel wat een oudere zus gewoon elke keer hoorde te voelen bij het zien van haar jongere broertjes en zusjes was veel sterker dan de mix van gevoelens wat dagelijks aan haar knaagde en daardoor vergat ze ook weer even waarom ze elke dag in haar kamer opgesloten zat. De drang om achter Anna aan te gaan was groot en iets wat ze dan ook uiteindelijk deed. Elsa bewoog echter met meer voorzichtigheid in haar passen dan haar kleine zusje had gedaan, waardoor ze niet veel geluid maakte tijdens haar korte wandeling naar haar nieuwe bestemming. Ze bleef in de deuropening staan, haar blik rondglijdend door de voor haar minder bekende ruimte. De schilderijen die aan de muur hingen had ze wel eens gezien, maar aan Anna’s woorden te horen kwam zij hier veel vaker dan haar oudere zus ooit zou doen. Hoewel er vreugde in haar stem te horen was, kon Elsa niks anders doen dan zich schuldig voelen. Dat haar kleine zusje op zo’n sociale manier tegen schilderijen sprak, bewees maar weer hoe eenzaam zich wel niet had moeten voelen in haar jeugd. De vele geschilderde mensen waren haar enige vrienden geweest in het kasteel en hoewel het personeel absoluut niet af te kraken was, hadden zij andere taken aan hun hoofd dan elke dag op de jonge prinses te moeten letten. Dat was Elsa’s taak geweest. Maar die taak had ze niet kunnen volbrengen. Nu niet en toen al helemaal niet.

Elsa keek toe hoe haar kleine zusje roekeloos over de armleuning van de blauwe bank zwierde en met een plof op het textuur ervan terechtkwam. Het was dat ze het meisje als kind wel gekend had en gewoon wist dat Anna van nature zo was, anders had ze zich afgevraagd of dat geen pijn deed. Dat vroeg ze zich nu ook af, maar toch op een andere manier. Soms zag ze haar nog wel eens op het dak van het kasteel klimmen en moest ze in spanning toekijken hoe dat verliep. Gelukkig liep het in de meeste gevallen nog wel goed af. Elsa had haar blik nog altijd op Anna gericht, die haar zo te zien nog niet had opgemerkt. Niet dat het überhaupt had gekund, want haar zusje had haar de rug toegekeerd en had geen ogen in haar achterhoofd zitten. Het duurde echter niet lang of het meisje stond weer op van de bank, blijkbaar alweer verveeld door het ‘lange’ stilzitten. Soms verbaasde het Elsa toch hoe Anna op bepaalde dingen reageerde, maar ergens vond ze het wel een schattige eigenschap om niet lang stil te kunnen zitten. Dat was immers vroeger ook al geweest en daar was ze overduidelijk niet uitgegroeid. Was dat eigenlijk wel mogelijk? Elsa hoopte stiekem van niet. Dan zou Anna namelijk Anna niet meer zijn.

De prinses was dan misschien wel rechtgekomen van de bank, maar dat ging natuurlijk op alles behalve een normale manier. Ze was niet opgestaan zoals de meeste mensen dat deden, maar had zich als het ware weten te lanceren op de beklede meubel. Elsa’s ogen volgden het bekende figuur dat inmiddels op en neer sprong op de bank en kon het niet helpen om zelf te glimlachen toen ze die lach vol vreugde van Anna hoorde. Ze wist niet waarom en kon het ook niet beschrijven, maar ergens deed het horen van dat geluid haar ontzettend goed. En als ze heel eerlijk moest zijn, dan wilde ze er meer van horen. Dat was dan ook de rede waarom ze zich stilhield en haar aanwezigheid niet prijsgaf aan Anna, hoewel de eerste rede nog altijd de twijfel was. Dit zou ze niet moeten doen. En toch deed ze het. Was ze zelfzuchtig? Misschien, maar ze kon zichzelf er even niet meer van weerhouden. Dit was wat ze na al die tijd wel had willen zien; haar kleine zusje die plezier had. Anna verdiende geluk. Dat was alles waar ze ooit om zou vragen. Elsa wist niet hoe lang het ongeveer duurde, maar de prinses die nog steeds op en neer sprong op de bank en inmiddels ook met een kleine pop begon te gooien, maakte uiteindelijk een achterwaartse salto en wist daarmee het popje haar kant op te schoppen. Bezorgd keek ze eerst naar hoe het meisje op de bank plofte en liet toen pas haar blauwe ogen naar de pop glijden, die ze niet veel later wist te herkennen. Zo’n halve meter bij haar vandaan lag een voorwerp dat haar niet alleen sterk aan het verleden liet denken, maar ook aan zichzelf. Het was een popje met blond haar en een blauwe jurk die haar moest voorstellen. Van Anna was ook zo’n pop gemaakt, maar die had haar zusje blijkbaar niet bij zich.

Elsa wist niet wat ze moest denken. Ze stond nu oog in oog met een pijnlijke herinnering die aan haar knaagde. Hoe kwam Anna aan die pop? Waarom speelde ze er nu mee? Was dat schoppen met opzet geweest… Omdat de pop op haar leek? Haast automatisch gingen haar onderarmen omhoog en klemde ze haar handen eromheen, zodat ze zichzelf als het ware omarmde. Voor een moment kromp ze ietsje ineen, zichzelf verwijtend dat dit allemaal haar eigen schuld was. Natuurlijk haatte Anna haar. Welke grote zus was er nou nooit voor de anderen die erna kwamen? Wat voor een zus was zij…? Het was tijdens haar moment van onzekerheid dat ze plots terugdacht aan de vrolijke lach van Anna, die op het moment genoeg was om haar uit haar gedachten te halen. Elsa rechtte haar rug en keek nogmaals naar de pop, die ze voorzichtig van de grond raapte en even met haar linkerhand eroverheen streek. Vervolgens gleed haar blik omhoog, weg van de pop en richting Anna. Een voorzichtige glimlach vormde zich rond haar lippen. “… Hey,” begon ze zacht, waarna haar blik weer naar de pop ging. Ze liep een paar passen richting haar zusje, maar hield op een redelijke afstand halt en stak toen het voorwerp in haar handen net zo voorzichtig naar voren. “Je hebt dit laten vallen.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   za maa 01, 2014 8:37 pm


   
   
   


Verslagen liet Anna al haar spieren ontspannen en vielen haar armen naar beneden. Goed. Ze moest wel opstaan om de pop op te pakken. Of ze er nou verder mee ging spelen, of ze hem terug wilde brengen naar haar kamer – het voorwerp kon niet op de grond blijven liggen.
Nu ze er over nadacht, was ze toch wel weer klaar in de galerij met schilderijen. Misschien kon ze naar de stal gaan en een rondje rijden op haar paard. Met een kleine grijns duwde ze zichzelf overeind van de bank. Dat was zo’n slecht idee nog niet.

Ze stond pas net weer op haar sokken toen ze zag dat er iemand anders in de deuropening verschenen was. Ze verwachtte eerst dat het een personeelslid was, en wilde vragen of die misschien de pop op wilde pakken. Toen ze met al geopende mond opkeek, zag ze echter dat het een andere persoon was.

Elsa.
Wacht, wat?

Ze had een arm opgeheven om de aandacht van de persoon in de deuropening te trekken, maar deze zakte in verbazing weer naar beneden. Haar pupillen groeiden tot minstens twee keer hun grootte en haar gehele houding veranderde naar iets veel minder zelfverzekerds dan het eerst was. Honderden vragen namen bezit van haar gedachten.
Ze begreep het niet.
Ze begreep niet wat Elsa buiten haar kamer deed op zo’n gewone dag. De enige keren dat de twee zussen elkaar gezien hadden, was bij ‘belangrijke’, serieuze gebeurtenissen, vaak te maken met hun status als prinsessen, en dan werd er geen woord tussen de twee gewisseld.
Daarom begreep Anna ook niet dat haar oudere zus nu naar haar toe stapte en de pop die zijzelf zonet weg geschopt had aanbood. Ze verplaatste zichzelf een stap naar achteren, niet zeker hoe ze moest reageren op deze plotselinge interactie. Ze keek Elsa niet aan toen ze het popje toch maar aannam, en veegde wat onzeker een pluk haar achter haar oor.
De vragen in haar gedachten stapelden zich op. Haar ogen schoten razendsnel heen en weer terwijl ze zocht naar de juiste om aan haar zus te vragen.
Wat doe je hier?
Waarom ben je niet op je kamer?
Waarom sluit je me buiten?
Wat heb ik je ooit aangedaan?
Waarom ben je er nooit voor mij geweest?

Ze kon het niet. Ze kon niet de juiste woorden vinden om Elsa aan te spreken over de afgelopen tien jaar.
Het popje drukte ze onbewust tegen haar borst. “Dank je,” mompelde ze, nog steeds haar ogen gericht op de grond.

Het voldeed niet. Ze had nu de kans om het recht te zetten, of niet? Ze moest iets meer zeggen, Elsa overtuigen om haar niet meer buiten te sluiten, maar haar gedachten waren zo’n rommeltje dat ze zeker wist dat ze zich volledig zou verspreken als ze haar mond open trok. Het liefste wilde ze de ruimte uit rennen en een moment in stilte nadenken over wat ze nou precies moest zeggen, maar ze wist zeker dat Elsa dan alweer weg zou zijn bij haar terugkomst. Dat deed Elsa altijd: verdwijnen. Niet letterlijk - meestal zat ze gewoon op haar kamer, maar dat was nou niet echt een bereikbare ruimte voor Anna. De binnenkant van die kamer tenminste niet.

Haar handen zochten elkaar op. Haar nagels drukten zich zacht in de stof van het popje. Haar blik was nog steeds afgewend.
Haar mond bleef gesloten.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: dit is een topictitel   

Terug naar boven Go down
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Promise me Magic :: plotting 'nd stuff :: together with a memory-