Cbox
Promise me Magic
Personified animation roleplay
 
GebruikersgroepenGebruikersgroepen  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  Inloggen  
plot rules linkpartners faceclaim players characters

Deel | .
 Beware the Frozen Heart
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Beware the Frozen Heart   za apr 05, 2014 3:38 pm


   
   
   


Het geluid was verstomd. Alles klonk alsof ze  zich onderwater bevond. Haar ietwat zwakke ademhaling bewees echter dat dat niet het geval was. De omgeving bewees dat ook – maar met haar ogen gesloten kon ze dat zelf niet zien.
Haar bewustzijn kwam langzaam tot haar terug. Het waren de geluiden – waren het stemmen? – die haar terug leken te halen. Eerst was het verstomd, verzwakt, klonk het bijna als zacht gezang wat je aandacht trok en waar je wel naartoe móést lopen. Hoe meer tijd er echter verstreek, hoe minder zin ze had om er daadwerkelijk naartoe te gaan. Het werd harder. In plaats van zachtjes op haar in te werken, dreunde het geluid zo langzamerhand tegen haar trommelvliezen aan. Ze kreunde en draaide zich om, hopend dat het geluid zou stoppen, maar hield haar ogen nog even gesloten terwijl ze met de palmen van haar handen er in wreef.

Een koude rilling. De geluiden waren inderdaad stemmen. Het onderwater effect trok weg, en steeds meer van haar bewustzijn kwam tot haar. Ze had honger, alsof ze al een week niet gegeten had. Wanneer had ze eigenlijk voor het laatst gegeten?
...
Ze wist het niet.
Ze kon zich haar laatste maal niet herinneren. Vreemd. Maar veel deed het er niet toe. Ze opende haar ogen, niet wetend wat voor omgeving ze verwachtte, en zag een omgeving die ze zeker niet verwachtte.
Naast het felle licht dat haat netvliezen binnendrong, waardoor ze meteen haar ogen weer wilde sluiten, ving ze op dat alles zo wit als sneeuw was. Echt alles. Het plafond, de muren, de lakens waar ze onder lag. De vloer kon ze niet zien, maar ze wilde er best op wedden dat deze ook wit was. Of misschien grijs.  
Gewend aan het licht, stond ze zichzelf toe om naar de mensen te kijken van wie de stemmen afkomstig waren. Ze had ze aan haar linkerkant gehoord, dus draaide ze haar hoofd in die richting. Aan de rand van het bed waren twee mensen te zien. Twee vrouwen. De een droeg de witte kleding en ze had maar twee tellen nodig om de link te leggen tussen de kleding en de omgeving: deze persoon werkte hier.
De andere persoon had ook iets wits. Haar haar. Het was niet wit-wit, maar wel witblond. Het was mooi, en voelde vertrouwd. Ze staarde er voor een moment naar. Vervolgens liet ze haar blik zakken naar het gezicht, naar de heldere blauwe ogen, die ook vertrouwd aanvoelden.
Maar ze kende de vrouw niet.

Genoeg gestaard. Ze begon een patroon te zien in de dingen die ze dacht, en het kwam er steeds weer op neer dat ze dingen niet kende, of herkende, of herinnerde. Het was vreemd, zo’n leeg hoofd, en totaal niet rustgevend. Sterker nog, het bracht paniek in haar op, en een ijskoude golf stroomde door haar aderen heen. Kalmeer. Praat met deze mensen, ze weten vast wat er aan de hand is.

De sneeuwwitte deken trok ze verder tot aan haar kin, en met de weinige kracht die ze in zich had, stelde ze een vraag. “Waar ben ik?”
Eindelijk iets bekends. Haar eigen stem. Ze was nog steeds zichzelf. Zelfs al wist ze, naast een naam, niet wie ze was.
Anna.
Elsaaaaa~ <3

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   za apr 05, 2014 4:28 pm

Meer dan een week. Elsa wist niet hoe lang Anna buiten bewustzijn was, hoe lang ze in deze vreemde wereld al waren, maar het was zeker weten meer dan een week. Het voelde veel langer. Misschien omdat de tijd zo langzaam voor haar ging, net als in haar jeugd. Elke seconde die voorbij tikte leek wel een heel uur te duren. Het was vast de stilte die zo op haar zenuwen werkte; de stilte die haar één ding vertelde. Ze was alleen. Zelfs al zat ze al dagenlang naast het lichaam van haar zusje – ze was alleen. Anna kon niet terugpraten in haar huidige staat en ze kon niet van de zusters en dokters op aan dat ze elk minuut van de dag een praatje met haar konden maken. Zoiets wilde ze ook niet. De enige waar ze echt een gesprek mee wilde voeren, lag nu roerloos in het ziekenhuisbed vlak voor haar. Was dit haar schuld? Hoogstwaarschijnlijk wel. Alhoewel, ze had nooit de kracht gehad om tussen werelden te reizen. Dat was de enige verklaring die ze hiervoor had. In Arendelle waren ze niet meer. Ze waren in een tijd die veel moderner was dan hun eigen thuis. Hoe dit kon en waarom dit gebeurde, wist Elsa niet, maar als ze heel eerlijk moest zijn interesseerde haar dat ook maar bitter weinig. Ze moest eerst weten of Anna oké was – of haar zusje het wel zou redden. Dat was op het moment haar enigste zorg.

In de tijd dat Anna bewusteloos in het ziekenhuis lag, heeft Elsa wel veel geleerd over hoe deze wereld werkte. De zusters in dit zorgcentrum vroegen wel of ze zelf in orde was; of ze haar hoofd niet had gestoten, maar uiteindelijk kreeg ze wel de antwoorden die ze wilde. Arendelle bestond niet eens in deze wereld. Evenmin bestonden prinsen en prinsessen hier. Het ging moeizaam, maar ze had haar weg uiteindelijk weten te vinden. Zelfs al was het maar voor een simpel dingetje. “Oh, hallo Elsa,” hoorde ze plots een stem van dichtbij. Elsa schrok op uit haar gedachten en keek op, recht naar één van de zusters die op deze vleugel werkte. Ze had al vaker een kort gesprek met deze zuster gevoerd, omdat zij vaker bij Anna kwam checken. “Hallo,” groette ze terug, terwijl haar mondhoeken zwakjes omhoog krulden. “Nog steeds niet wakker, huh?” Elsa waardeerde wat deze vrouw probeerde te doen, maar het hielp eigenlijk vrij weinig. Ze schudde lichtjes haar hoofd en liet haar blik terugglijden naar het bed. De verpleegster ging verder met haar plicht voor het checken van Anna, maar probeerde nog altijd een praatje te maken met de blondine. Ze had immers ervaring met dit soort dingen en kon het niet over haar hart krijgen de jonge vrouw zo te zien. Het ontging Elsa echter voor een groot deel wat er allemaal gezegd werd. Alsof ze op automatische piloot stond en zo een gesprek hield zonder er echt over na te denken.

Gekreun verstoorde echter hun gesprek. Het was niet van één van hen afkomstig, maar leek juist van Anna af te komen. Geschrokken keek Elsa meteen naar haar jongere zusje, die in beweging kwam in het bed en in haar ogen begon te wrijven. Voor een moment leek het alsof haar hart even stopte met kloppen en werd ze overspoeld door vreugde en opluchting. Anna werd wakker. Anna was oké. Het meisje opende haar ogen, iets wat Elsa nog meer geruststelde. Ze kon het nu niet meer laten om te glimlachen, hoewel haar mond nog altijd lichtjes open gezakt stond van verbazing. De seconden die tot nu toe uren leken te hebben geduurd, gingen opeens veel sneller voorbij. Anna liet haar blik naar hen glijden, waardoor Elsa voor het eerst sinds een lange tijd weer naar die blauwe ogen kon kijken. En Anna’s stem weer kon horen. “Waar ben ik?” Voordat ze daar antwoord op kon geven, was de verpleegster haar al voor. Niet dat ze daadwerkelijk in staat was om haar mond al open te trekken, maar toch. “Je bent in zorgcentrum De Feniks en–” Elsa kon het niet laten om de vrouw te onderbreken en boog voorover richting het bed, haar handen plaatsend op de deken die Anna zo ver mogelijk naar boven had getrokken. “Anna, ben je in orde? Hoe voel je je? Heb je ergens pijn?” vroeg ze gehaast. Ze zou het zichzelf nooit vergeven als er iets met haar zusje was gebeurd. Al helemaal niet als zijzelf de boosdoener was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   za apr 05, 2014 5:29 pm


   
   
   


Zorgcentrum. Kwam dit woord haar bekend voor? Niet bepaald. Ze kon wel verzinnen wat het betekende, immers was ze wel bekend met de term ‘verzorgen’ en aan alles om haar heen te zien was het zo’n steriele omgeving dat ze meteen wel had kunnen bedenken dat het een ziekenzaal was.
Dat ze dat niet bedacht had, kwam omdat haar gedachten langzamerhand volledig dichtgeslibd werden door vragen. Interne vragen die ze zelf bedacht, en vragen die naar haar hoofd werden geslingerd door de vrouw met het witte haar.

Als ze het had gekund, was ze waarschijnlijk het bed uit gestapt om bij haar weg te komen. Iets minder clingy kon toch ook wel? Maar ze lag hier, in dit bed, voelde zich koud ondanks de dikke deken die haar lichaam bedekte. De apparatuur waar ze aan verbonden zat had ze nog niet eens opgemerkt. Vreemde bouwwerken met lampjes die ze niet begreep. Hoeveel van haar geheugen was ze precies kwijt?

“Ik-“
Wat ‘ik’? Wat wilde ze zeggen? Hoe voelde ze zich? Wie waren deze mensen – en hoe wist deze nieuwsgierige dame haar naam?
Ze sloot haar ogen voor een moment, en drukte in datzelfde moment haar tanden in haar onderlip. De onbelangrijke vragen moest ze nu even vergeten. Als ze langer met zo’n vol hoofd rond moest lopen – nouja, liggen – zou ze nog hoofdpijn krijgen.

“Rustig aan - ze is net wakker!” Het was de dame in witte kleding die Anna nu hoorde spreken. Ze waardeerde het. Haar ogen opende ze weer, nu met een duidelijk beeld van wat ze wilde zeggen. Ze opende haar mond, richtte haar blik op de blauwe ogen die zich naar haar smaak iets te dicht bij bevonden, en sprak een drietal woorden:
“Wie ben jij?”

Het was niet de tekst geweest die ze had voorbereid. Het flapte er nou eenmaal uit, nu ze weer in die ogen keek, en vocht met het idee dat ze deze vrouw niet kende, maar toch ook weer wel. Ze moest het weten. Daarna zou ze zich wel weer zorgen maken om zichzelf.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   za apr 05, 2014 5:59 pm

Eén woord. Anna zei één woord en viel daarna stil. Elsa wachtte echter geduldig tot haar zusje een normale zin in haar hoofd had weten te vormen om te spreken. Wat de zuster vertelde, negeerde ze half. Ze wist ook wel dat het meisje net wakker was en daarom meer tijd nodig had om in te kunnen nemen wat er allemaal aan de hand was. Ze kon er alleen niets aan doen om zo bezorgd te zijn. Ze was immers de oudere zus en wilde niets liever dan de jongere zus beschermen. Zelfs al moest Anna van haar beschermd worden. Elsa zou zelfs nog het onmogelijke mogelijk maken voor haar als dat nodig was. Haar bezorgde ogen vingen de blik van haar zus, die inmiddels klaar leek te zijn om een zin uit te spreken. “Wie ben jij?” kwam de vraag. Drie simpele woorden die Elsa’s hart in een fractie van een seconde braken. Verward gleed haar blik van Anna naar de verpleegster en liet ze zich onbewust naar achteren zakken – verder terug haar stoel in. Haar linkerhand drukte zich tegen haar borstkast aan en balde ze zachtjes tot een vuist, niet zeker wetend wat ze hierop moet reageren.

“Anna… Ik ben het. Elsa. Je oudere zus?” Met moeite wist ze haar pijn te maskeren en huiverde ze toen ze haar eigen stem zo hoorde trillen. Ze kon zichzelf er nog net van weerhouden om haar stem niet over te laten slaan. Was Anna haar geheugen verloren? Herinnerde ze zich echt niet meer wie Elsa was? Wist ze nog wel wie ze zelf was? Terwijl Elsa zich weer in een spiraal van haar eigen gedachten bevond, vertelde de zuster haar eigen conclusie van dit verhaal. Anna had geheugenverlies. Zoveel was nu wel duidelijk voor de blondine. Hoe kwam dit? Was dit haar schuld? Was het een bijwerking van hun reis tussen werelden? Maar dan zou zij het ook moeten hebben. Hoewel… Zij had misschien een andere bijwerking. Sinds ze in deze wereld rondliep, heeft ze geen enkel moment haar gave kunnen gebruiken. Elsa liet haar handen naar haar schoot zakken en deed heel even stiekem een poging om een sneeuwvlok in haar handpalmen te laten verschijnen. Niks. Een opgeluchte zucht ontsnapte haar, waarop haar aandacht werd getrokken door de vrouw die hier werkzaam was. “Ik ga even de dokters informeren dat Anna wakker is. Ga niet te snel voor haar,” waarschuwde ze Elsa. Nog geen tel later was ze verdwenen en liet ze een verwarde Elsa achter. Moest ze nu met Anna praten…? Waar kon ze het in hemelsnaam over hebben nu het meisje haar niet eens herinnerde.

Elsa richtte haar blauwe ogen terug op haar zus, nog altijd bezorgd over de gezondheid van haar. Kon ze dan niets doen? Ze voelde zich zo hulpeloos… Net als vroeger. Werd haar dan nooit eens rust gegund? Als Anna niet achter haar aan was gekomen naar de Noorderberg, was dit waarschijnlijk niet eens gebeurd. Nee, het was niet Anna’s schuld. Het was vanaf het begin al haar schuld. Zij had hier de krachten. Zij rende weg. Als ze was gebleven, dan was haar zusje nu niet haar geheugen kwijt. “… Weet je echt niet meer wie ik ben?” vroeg de blondine voorzichtig. “Wat weet je wel…?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   zo apr 06, 2014 1:01 am


   
   
   


Aan de blik in de ogen van de blondine te zien, waren haar woorden niet zo onschuldig overgekomen als ze had bedoeld. Ze had eigenlijk helemaal niks met haar woorden bedoeld – ze informeerde alleen, dat was niets negatiefs toch? En toch voelde ze zich schuldig, want de blondine vertelde dat ze niet zomaar iemand was, maar een familielid. “Zus?” herhaalde Anna, de ongelovigheid doordringend in haar stem – opnieuw niet kwetsend bedoeld, al zou ze het begrijpen als het wel zo overkwam.
Terwijl de blondine wat meer afstand van Anna nam, ging ze zelf overeind zitten, terwijl ze de naam van de blondine in haar hoofd herhaalde. Elsa. Ze moest haar niet blondine noemen, maar Elsa. Elsa. Elsa?
Anna leunde net comfortabel tegen haar kussen toen een nieuwe golf van kou door haar heen trok en daarbij namen haar gedachte in spuwde. Anna. Elsa. Hans. Kristoff. Sven. Olaf.
Whoa.
Wat waren deze namen, en wat betekenden ze?
Haar eigen naam was de enige waar ze zich mentaal aan vast kon houden. Het enige wat haar duidelijk was, en waar ze niet aan hoefde te twijfelen.
Elsa was blijkbaar de vrouw met het witblonde haar wat haar aan sneeuw deed denken, en de blauwe ogen die haar aan ijs deden denken. Sneeuw, ijs en kou schenen ook onderwerpen te zijn die steeds weer terug kwamen.

Anna deed een tweede poging om zich overeind te duwen. Deze keer bleef de kou rustig. Het bleef niet weg – de kou scheen er permanent te zijn, en ze vroeg zich af of het ooit weg zou gaan. Wennen zou ze niet kunnen. Kou was niks voor haar, en zelfs zonder haar herinneringen kon ze zich voorstellen dat het ook nooit wat voor haar was geweest.

Op Elsa’s eerste vraag, reageerde ze door haar hoofd te schudden. Haar naam scheen haar wel bekend voor te komen, maar wat had dat voor zin als ze zich verder niks van haar kon herinneren? Als wat Elsa beweerde waar was, dat ze zusjes waren, dan had ze dat vast wel onthouden. Of dan had ze zich dat herinnerd, in plaats van een rij namen die haar verder niets zeiden.
Of waren al deze andere namen ook familieleden die ze vergeten was?
“Namen,” zei ze op de tweede vraag. Ze staarde afwezig naar de bobbel in de deken waar haar voeten onder verborgen waren. De blauwe ogen van Elsa wilde ze even niet naar kijken. “Zonet, toen je je voorstelde... herinnerde ik me namen.”
Ze twijfelde of het een goed idee was om haar te vertellen dat ze dit niet vanaf het begin wist, maar tegelijkertijd had ze het gevoel dat ze geen keuze had. Ze was alles wat ze had moeten weten kwijt – misschien miste ze zelfs wel een deel van haar karakter. Nu de zuster de ruimte even verlaten had om –  nouja, om iets te doen wat Anna niets aanging, kon ze net zo goed met Elsa praten tot de dame in witte kleding weer terugkeerde. Sowieso scheen Elsa haar wél te kennen, in tegenstelling tot zijzelf. Misschien kon zij haar daarom ook meer vertellen over de namen die haar nu net zo dwars zaten als haar eigen naam in de eerste tellen van haar bewustzijn had gedaan. Ze had geen moeite met het herhalen van de namen, al liet ze die van de twee die aanwezig waren in de ruimte weg.
“Hans, Olaf, Kristoff en Sven. Wie zijn deze mensen?”
Nu keek ze Elsa wel weer aan. De verwarring was af te lezen in haar ogen, gemixt met iets wat voor angst aangezien zou kunnen worden.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   ma apr 14, 2014 8:44 pm

Elsa wist niet meer hoe ze zich moest voelen. Was het überhaupt wel mogelijk om nog erger gebroken te zijn dan ze al was? Anna had dit zojuist wel klaar gespeeld – en dat was niet eens met opzet gebeurd. Het was de ongelovige toon in Anna’s stem die ze niet kon blokkeren uit haar gehoorgang en het was diezelfde toon die zich steeds in haar gedachte herhaalde. Waarom klonk het zo ongelovig? Leek dit een slechte grap voor haar jongere zusje? Elsa zou daar nooit grapjes over maken. Er waren mensen die vaak niet echt familie waren, maar elkaar wel als familie aanspraken. Zij was niet zo’n persoon. Slechts haar echte familie zou ze als familie aanschouwen, vooral omdat ze alleen hen had gehad tot nu toe. Ze had alleen Anna. Maar nu had ze zelfs Anna niet meer. Dit was haar schuld, of niet? Het kon niet anders. Elsa kon niks anders dan de schuld naar zich toe trekken. Zelfs al was het misschien niet waar dat zij hiervoor gezorgd had, dan had ze liever gehad dat zij degene was met het geheugenverlies. Dat was veel beter geweest. Niet alleen kon ze zich haar verleden dan niet meer herinneren – wat vooral een ding was die haar tegenhield om iets te doen en zich opener op te stellen, maar ook omdat Anna hier veel beter mee om had weten te gaan. Zij had volgehouden, zij had Elsa niet in de steek gelaten. Ze had zo lang rond haar blijven hangen, totdat de oudste zich weer herinnerde dat ze familie waren.

“Namen,” antwoordde Anna, waarmee ze de aandacht van Elsa weer wist te trekken. De blondine keek op en merkte dat haar zusje niet naar haar staarde, maar naar haar voeten die onder de deken zaten verborgen. Namen? Dat kon een goed begin zijn. Welke namen precies? Misschien van hun ouders of van de mensen die in het kasteel werkten. Anna was altijd veel closer met hen geweest dan zij. Of met haar. Hoewel dat haar eigen schuld was. Net op het moment toen Elsa wilde vragen naar de namen, opende Anna zelf haar mond al. “Hans, Olaf, Kristoff en Sven. Wie zijn deze mensen?” IJsblauwe ogen verwijdden lichtjes bij de uitgesproken woorden. Ze had namelijk niet verwacht dat dit de namen waren die haar zusje zich herinnerde. Kristoff en Sven kende ze niet eens. Wie waren zij? Wacht, dat kon ze zich nu niet zelf afvragen. Anna had haar immers een vraag gesteld. “Hans is de naam van de man waar je mee wilde trouwen. Hij vroeg je ten huwelijk op kroningsdag – dezelfde dag dat je hem ontmoette. Je vroeg daarna aan mij of ik het goedkeurde,” begon Elsa voorzichtig. Ze besloot het stuk erna maar weg te laten, dat was nu niet echt van belang. “Olaf is de sneeuwpop die we vroeger hadden gemaakt. Kristoff en Sven ken ik niet,” vervolgde ze en viel stil. Wat moest ze er verder bij zeggen? Het voelde niet als genoeg. Dit kon geen herinnering voortbrengen. Anna scheen niet te beginnen over hun ouders of over het feit dat ze van aderlijke afkomst waren. Bovendien had Elsa het net over een kroningsdag gehad. Misschien moest ze daar verder op ingaan. “… Met kroningsdag bedoel ik overigens de dag dat ik koningin werd van Arendelle. Betekent die naam iets voor je? Dat is ons koninkrijk. Jij bent de prinses en ik de koningin,” legde ze voorzichtig verder uit. “Of tenminste, dat was ik…” mompelde ze er haast onverstaanbaar achteraan. Ze mocht zich niet meer de koningin noemen, of wel? Niet na alles wat ze had aangericht, in ieder geval.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   za apr 19, 2014 7:19 pm


   
   
   


De vier namen die ze hardop had uitgesproken, plus de twee van de meiden die aanwezig waren in de ruimte, herhaalden zich eindeloos in Anna's gedachten. Het gebeurde niet bewust, maar was een soort reflex. Het was het enige wat ze zich op het moment herinnerde - het enige waarvan ze zeker wist dat het iets uit haar verleden was, zelfs al wist ze niet wat dit verleden inhield. Het feit dat ze zich al iets herinnerde, was echter aanmoedigend. Als ze dit terug had laten komen, dan kon de rest vast ook wel volgen, toch?

Elsa deed haar best uit te leggen welke mensen er verbonden waren aan welke naam. Als eerste was Hans, haar - wacht, trouwen? Anna had een verloofde? De woorden drongen maar al te goed door tot Anna, maar of ze ze geloofde, dat was nog maar de vraag en het antwoord op die vraag was een hele simpele 'nee'.
Zeker niet omdat het verhaal verder ging met een sneeuwpop. Van alle namen die Anna zich herinnerde, waarom zou ze in hemelsnaam die van een sneeuwpop onthouden?
Anna opende haar mond met de mening dat zij ook weer wat moest zeggen, maar woorden schoten te kort. Er was niet echt een duidelijke gedachte die ze momenteel in woorden om kon zetten. Tenminste, niet iets wat Elsa niet zou kwetsen.

maar spreken was niet nodig, want Elsa vervolgde haar verhaal. Anna keek haar aan met een constant veranderende uitdrukking. Verwarring, verbazing, ontzetting, en bij haar laatste woorden realisatie -
En bij die realisatie, voegde zich een luide lach. Alles was opeens zo logisch: Het was één grote grap. Elsa probeerde haar voor de gek te houden, en bijna was Anna er voor gevallen.
Wat gestoord eigenlijk, dat ze er ook nog echt in geloofde. Een verloofde? Een sneeuwman? Een koninkrijk waar zij de prinses van was? Als ze alles zo op een rijtje zette, sloeg het helemaal nergens op.

"Dat is een goeie," zei Anna, toen ze weer normale woorden tussen haar gelach door kon krijgen. Ze giechelde nog wat na. "Ik snap het dat je me wil opvrolijken, en dank je daar voor - maar ik zou toch liever de waarheid horen."
Ze wreef met haar handpalm in haar oog en strekte zich uit. Lachen was soms best vermoeiend, zeker als je al onbekende tijd roerloos stil lag in een bed. Toen ze haar hand weer liet zakken en de deken weer verder omhoog getrokken had tegen de kou, keek ze Elsa weer aan.
"Ik bedoel, ik? Een prinses? Hoe verzin je het toch?" Een laatste giechel ontsnapte haar, waarna ze haar volledige aandacht weer aan Elsa gaf. De blondine zou haar nu vast wél de waarheid vertellen.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   do jun 19, 2014 2:28 pm

Anna bleef tijdens haar uitleg stil. Begrijpelijk – het was nogal redelijk wat informatie om in te nemen, maar ergens had Elsa juist een antwoord verwacht. Anna was niet zoals haar; normaal gesproken opende ze haar mond wel, zelfs als het niet gepast was. Of in ieder geval, Elsa vond het op die momenten dan niet altijd gepast. Misschien kwam dit wel door haar geheugenverlies en het feit dat ze net ontwaakt was uit een diepe slaap. Ja, dat moest het wel zijn. Het was toch zeker niet zo dat haar kleine zusje zweeg omdat ze haar verhaal niet begreep of omdat ze het niet geloofde? Aan de gezichtsuitdrukkingen van Anna te zien, was het meisje enkel verward, verbaasd of ontzet. Elsa kon haar ware reactie niet echt inschatten, want het veranderde om de haverklap. Totdat de blondine een bepaalde emotie zag waar ze op had gehoopt. Realisatie. Anna realiseerde zich iets. Het was alleen niet het soort realisatie waar haar oudere zus op had zitten wachten. Ze begon te lachen. Dit keer was het Elsa die verward naar haar familielid staarde. Waarom lachte ze? Hier was niks grappigs aan. Of wel? Om heel eerlijk te zijn begreep ze zelf niet zoveel van humor. Hoe konden mensen lachen als ze zoveel zorgen aan hun hoofd hadden? Hoe kon Anna lachen, terwijl ze hier in een ziekenhuisbed lag en niet meer wist wie ze was? Elsa had in haar korte leven weinig gelachen – zeker na het ongeluk met Anna – en zelfs al lachte ze, dan was het vaak geforceerd. Dit klonk echter niet geforceerd.

“Dat is een goeie,” hoorde ze haar zusje toen zeggen. Wat? Ze herinnerde zich niet dat ze een grap had gemaakt en omdat ze er niet vaak eentje maakte, wist ze wel wanneer ze er toch eentje had gemaakt. Maar dit keer niet. Desondanks bleef Anna giechelen, waarmee ze Elsa alleen maar meer wist te verwarren. “Ik snap het dat je me wil opvrolijken, en dank je daar voor - maar ik zou toch liever de waarheid horen.” De blondine was met stomheid geslagen. Dit was de waarheid. Hoe kon Anna daar ook maar aan twijfelen? Ze herinnerde zich compleet niets nota bene en toch maakte ze haar oudere zus uit voor een leugenaar. Elsa wist niet wat ze moest zeggen – niet eens wat ze moest denken. Kon je haar dat kwalijk nemen als haar hele leven op het moment op z’n kop stond? Haar zusje had geheugenverlies; herinnerde zich compleet niks meer. Bovendien was ze in een geheel nieuwe wereld die ze niet eens kende. Ze wist niet eens dat andere werelden hadden bestaan tot nu toe. “Ik bedoel, ik? Een prinses? Hoe verzin je het toch?” Ze was ontzet over het feit dat Anna haar niet meteen geloofde, maar aan de andere kant had ze ook geen bewijs om aan te tonen dat het wel zo was. Ze kon het haar dus niet kwalijk nemen, evenmin dat ze het zichzelf kwalijk kon nemen dat ze gehoopt had op iets. Elsa besloot met veel tegenzin om het maar mee te spelen en toverde met veel moeite een glimlach op haar gezicht. “Jammer, ik had je bijna te pakken,” sprak ze, proberend om teleurstellend te klinken. Dat was eigenlijk niet zo moeilijk, want ze was ook best teleurgesteld. Alleen dan om iets anders.

Elsa realiseerde zich al snel dat Anna nu waarschijnlijk een alternatieve waarheid wilde horen – eentje waarvan ze kon aannemen dat het wel de waarheid was, ondanks het feit dat het een doodgewone leugen zou zijn. Ze zou dus moeten improviseren. Misschien hoefde ze zelfs niet zo ver van de waarheid af te haken om het geloofwaardig over te laten komen. “Hans is een jongeman die je leuk vindt. Je bent zelfs zo stapel op hem dat je inderdaad aan mij gevraagd hebt of je met hem mag trouwen,” begon ze. Zo moeilijk was dit niet. Dit kon Anna wel geloven, toch? “Olaf is de naam van… Een pop waar we vroeger mee speelden. Kristoff en Sven zijn vrienden van je,” loog ze, maar dit probeerde ze zo goed mogelijk te maskeren. Ze gokte er in ieder geval op dat Kristoff en Sven vrienden van haar waren in Arendelle. Ze had nog nooit van die namen gehoord, laat staan die vrienden van Anna ontmoet. Misschien moest ze dat erbij zeggen? “Alleen heb ik ze nog niet ontmoet. Het zijn… Nieuwe vrienden, zal maar zeggen.” Elsa herhaalde alle woorden die ze had gesproken over de ‘waarheid’ en constateerde dat dit misschien niet als grap overkwam bij Anna. Afwachtend keek ze haar zusje aan, hopend dat dit een aannemelijkere uitleg voor haar was. Het laatste wat Elsa op het moment kon gebruiken, was dat ze haar zusje nogmaals tegen zichzelf opzette.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   di aug 19, 2014 10:51 am


   
   
   


Anna had Elsa door gehad wat het andere verhaal betreft, want al snel kwam de blondine met iets wat realistischer klonk. Anna was haar daar dankbaar voor. Immers lag ze in een ziekenhuis met geheugenverlies en het laatste wat haar logisch leek was een verhaaltje verzinnen wat gewoon niet waar kon zijn. Al moest Anna bekennen, dat het andere verhaal ergens toch vertrouwder aanvoelde dan wat Elsa nu vertelde. Misschien was het een sprookje geweest wat Elsa vaak vertelde, of hun moeder of een dergelijk iemand. Het had vast een betekenis, maar niets dieps en al helemaal niet dat het de waarheid was, want zeg nou zelf – geen van de twee leek echt koninklijk.

Ze herhaalde de informatie in haar hoofd. Misschien had ze even moeten wachten met hier naar vragen, maar ze was zo nieuwsgierig. Ze haatte het nu al om niet te weten wie ze was. Nou ja, haten was misschien een sterk woord – maar ze miste antwoorden. Dat Elsa haar zus was, wilde ze wel geloven. Ze moest er even aan wennen misschien, maar meer niet. Of ze te vertrouwen was, dat vroeg ze zich echter af. De puzzelstukjes pasten nog niet helemaal in elkaar en daar maakte Anna zich zorgen over.
Het was een gestoorde gedachte, maar ze vroeg zich op een gegeven moment zelfs af of het misschien door Elsa kwam dat ze nu in het ziekenhuis lag.

Dat schudde ze echter al snel weer van zich af. Ze had belangrijkere dingen aan haar hoofd, zoals zich herinneren wie die andere mensen waren. “Oké…” begon ze, met meer twijfel in haar stem dan haar bedoeling was geweest. Haar blik viel op haar tenen, die nog steeds onder de deken verstopt waren. “Dus… Waarom zijn zij niet hier? Als Kristoff en Sven vrienden zijn… En ze weten van mijn – mijn ongeluk, I guess? Dan zouden ze me toch ook komen bezoeken? En Hans ook. Of weten ze er niet van?” Anna dwong zichzelf om haar hoofd op te heffen en Elsa in haar ogen aan te kijken. Het voelde ongemakkelijk, maar was belangrijk voor haar. Hopelijk zag Elsa hoe belangrijk het antwoord voor haar was – al was er nog een antwoord wat ze liever had. “Wat is er eigenlijk met me gebeurd?”

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   do sep 18, 2014 1:19 pm

Een stilte viel. Een pijnlijke stilte. Elsa wist niet wat ze moest doen. Haar hoofd draaide op volle toeren, maar tegelijkertijd raakte ze steeds meer in paniek. Anna had geheugenverlies en ze herinnerde zich niet echt meer wat er precies gebeurd was. Bovendien kon ze de gedachten van Anna niet lezen, dus wist ze ook niet wat er in diens hoofd omging. Een vertwijfelde ‘oké’ kwam van haar zusjes kant, die alleen maar meer paniek bij Elsa opwekte. Geloofde Anna haar wel? Wat als ze dacht dat zij niet te vertrouwen was? Dan wilde haar enige familie haar niet eens meer zien en had ze helemaal niks meer in deze vreemde wereld. Gelukkig stelde het meisje in het ziekenhuisbed wel vragen aan de blondine, waardoor Elsa weer het gevoel kreeg dat ze voor niks in paniek was zojuist. Alleen waren de vragen niet echt vragen die ze verwacht had. Eigenlijk had ze die juist wel moeten verwachten, maar ze was hier absoluut niet op voorbereid geweest. De blondine vroeg zich even af of ze een paniekaanval kreeg en of dat wel een goed teken voor Anna zou zijn. “Ik weet het niet,” antwoordde Elsa neerslachtig. Ze deed niet eens moeite om haar emoties te verbergen. “Ik heb ze niet gezien. Hans ook niet. Ik weet het echt niet, Anna.” Elsa trok een verbitterd gezicht toen ze haar eigen stem hoorde overslaan. Wat was ze toch zwak.

Haar zusje keek haar recht in haar ogen aan, maar ze hield het niet lang vol om terug te kijken. Binnen de kortste keren had ze haar eigen blik op haar schoot gericht en durfde niet eens terug op te kijken, bang dat Anna al die negatieve emoties in haar ogen zag. Dit keer, echter, loog Elsa niet. Ze wist echt niet waar Kristoff, Sven en Olaf heen waren. Ze wist niet eens waar prins Hans op dat moment was geweest. Wat er verder gebeurd was, kon ze ook niet uitleggen. “Ik weet alleen dat je me kwam terughalen en... Opeens was er een lichtflits? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet,” herhaalde ze op dezelfde toon als net, terwijl ze haar handen in haar schoot legde en er hard in kneep. Een poging om niet in huilen uit te barsten. “Ik weet alleen dat ik wakker werd, maar jij niet en toen werden we hierheen gebracht.” Ze moest kalmeren. Dat moest gewoon. Ze had vaak genoeg zulke pogingen gedaan en nu ze haar krachten niet meer had, moest dat toch veel simpeler gaan? “Het spijt me... ik... Ik help niet echt, of wel?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   zo sep 21, 2014 11:28 pm


   
   
   


Misschien was Anna te moe om te begrijpen wat er gaande was. Immers had ze lange tijd ‘geslapen’, en meestal als je langer sliep, dan werd je daar juist moe van. Om nou opnieuw in slaap te vallen leek haar echter stom. Ze was net wakker, zonder herinneringen en met een bijzonder verward gevoel over deze wereld en dan voornamelijk de apparaten die zich in de spierwitte kamer bevonden. Om een of andere reden had ze het gevoel dat ze een sprong in de tijd had gemaakt. Alsof ze in een wereld zat waar ze niet thuis hoorde, maar dat was absurd, dat had ze net ook tegen Elsa gezegd, soort van –

Elsa scheen al net zo in het duister te tasten als Anna zelf. Wat het voor haar eigenlijk alleen maar vreemder maakte. Haar vrienden konden haar toch op zijn minst komen bezoeken, of een berichtje achter laten of zo? Haar beterschap wensen na haar mysterieuze ongeluk. Ze was dankbaar dat Elsa op zijn minst probeerde uit te leggen wat er was gebeurt, maar aan haar uitleg had het roodharige meisje vrij weinig. Ze voelde zich nou niet echt op haar gemak met het bericht dat er een flits was, en waar had ze Elsa van op moeten halen? Haar brein maakte zelf maar lijntjes aan die redelijk voor haar klonken. Elsa was vast naar een feestje gegaan of zo, en die lichten waren misschien… misschien…

Anna kon niks verzinnen. Ze dacht aan lantaarns, kaarsen en vuur in het algemeen, maar licht van vuur was over het algemeen niet wit. Te zien aan haar momentele omgeving, had deze wereld wel een obsessie met wit. De mensen droegen witte kleding, de muren en het plafond waren wit, en ook de lakens hadden de kleur van sneeuw. Elsa paste er perfect tussen met haar bijna sneeuwwitte haar en bleke huid. Anna dacht dat ze er zelf vast uit zag als een buitenbeentje. Haar haar was niet wit, en ook haar huid was bedekt met honderden kleine sproeten – niet wit dus. Niet dat ze echt graag volledig wit wilde zijn. Sterker nog, ze vond wit saai, en had veel liever een beetje kleur dan dat ze in haar omgeving op zou gaan.

“Niet echt, nee,” gaf Anna eerlijk toe. Ze besefte zich dat dat best een rot opmerking was om te horen, maar ze kon er niet echt iets aan doen. Ze moest de waarheid spreken, toch? “Weet je wel waar we zijn? Ik bedoel, naast dat dit het zorgcentrum is – like, hoe heet het land?” Anna vroeg zich af of dit niet een rare vraag was om te stellen. Misschien wel. Misschien heel erg. Het land waar ze zich in bevonden had immers niets met haar herinneringen te maken. Ze besloot er nog een vraag aan toe te voegen.
“En waar komen we vandaan? Tenzij we hier zijn opgegroeid, natuurlijk, maar ik heb het vreemde vermoeden van niet?”

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   ma sep 22, 2014 11:47 am

Zoals ze al verwacht had, hielp het Anna inderdaad geen steek verder. Haar zusje gaf dit ook eerlijk toe en hoewel het misschien harder aankwam dan de bedoeling was, waardeerde Elsa die eerlijkheid ontzettend. Het was in ieder geval al een pluspunt dat Anna gewoon Anna was gebleven, zelfs na wat er gebeurd was – wat dat dan ook moge zijn. Ze had dan misschien haar geheugen verloren, maar ze was wel gewoon zichzelf. “Het spijt me,” herhaalde Elsa, dit keer iets kalmer dan eerst. Haar handen trilden nog steeds, aangevend dat ze niet volledig gekalmeerd was, maar het was in ieder geval ietsje beter. Bovendien was het getril niet eens te zien, merkte ze zodra ze omlaag keek om te checken of het echt zichtbaar was; ze voelde het alleen nog. “Realiteit. Ik weet het – het klinkt heel vreemd, maar... Zo heet het hier echt,” beantwoordde ze de vraag van Anna. Natuurlijk had de roodharige die vraag gesteld. Zij zou zelf ook wel willen weten waar ze zich nu eigenlijk bevond. “Wij zijn inderdaad niet van hier,” vervolgde ze toen en beet zachtjes op haar onderlip, omdat ze in dubio raakte. Wat moest ze verder zeggen? Gewoon eerlijk dat ze van Arendelle waren? Maar wat als Anna het ging opzoeken en ondervond dat Arendelle niet eens in deze wereld bestond? Dan zou haar zusje haar al helemaal niet meer vertrouwen. Then again, ze wist niet echt namen van deze wereld die ze eventueel zou kunnen gebruiken. En Anna was nou niet bepaald het type om zoiets op te zoeken, of wel? Zolang Elsa haar maar kon afleiden met andere weetjes en dingetjes, dan was er niks aan de hand.

“We zijn oorspronkelijk van Arendelle,” begon ze weer. Oké, tijd om te improviseren. “Onze ouders zijn omgekomen op zee en wij zijn uiteindelijk naar hier, in Realiteit, verhuisd. Mam en pap hadden best veel aanzien in Arendelle en wij automatisch ook, maar we besloten hier opnieuw te beginnen – met een schone lei.” Echt veel gelogen had ze niet en toch voelde ze zich ontzettend slecht hierover. Niet dat Anna haar een andere keus gaf, maar het voelde ontzettend verkeerd om tegen haar familie te liegen – al helemaal omdat haar zusje de enige was die ze nog had. Zowel familie als vrienden. En terug in Arendelle had ze zonder erover na te denken Anna haar rug toegekeerd. Die fout maakte ze niet nog een keer; zeker niet in deze situatie. Die gedachte bracht haar bij het volgende – “Kan ik trouwens iets voor je doen? Heb je dorst? Ligt je kussen niet lekker?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   ma sep 22, 2014 10:15 pm


   
   
   


Elsa’s emoties drongen nauwelijks door tot haar jongere zusje. Anna was immers druk met zichzelf en haar eigen gedachtes bezig. Haar eerdere complete verwarring had nu plaats gemaakt voor geïrriteerde nieuwsgierigheid. Ze begreep nu waar ze was, al wist ze natuurlijk nog niet precies waar – en dat zou ze waarschijnlijk nooit weten, want richting was nou niet bepaald haar ding – en ze had een idee van wie ze zou moeten zijn, al was dat ook nog niet echt gevormd. Over het algemeen tastte ze eigenlijk nog steeds in het duister, maar ze voelde zich al wel meer een persoon dan een leeg omhulsel. Ze kreeg zelfs zin om het bed uit te springen en te zien hoe het leven in Realiteit was. Hoe het leven in het algemeen was, eigenlijk.

Het antwoord wat haar grote zus gaf, stelde Anna teleur. Niet van hier, dat kon heel veel dingen betekenen. Kwamen ze wel van uit de buurt, of uit een ander land, of zelfs van een ander continent? Waren ze tweetalig, ondanks dat Anna eigenlijk maar één taal wist te spreken? Ze verwarde zichzelf met de vragen die ze in gedachten stelde, en was daarom blij dat ze onderbroken werd door Elsa, die haar antwoord blijkbaar ook niet voldoende was. Anna richtte haar heldere blauwe ogen op haar zus – iets wat ze al een aantal minuten niet had gedaan. Ze luisterde aandachtig, en knikte zelfs. Hun ouders waren dus dood. Waarschijnlijk moest Anna zich hier iets bij voelen, maar ze voelde niets anders dan… leegte. Haar ouders waren, net als alle namen die ze eerder genoemd had, geen personen in haar herinnering. Ze zouden vast en zeker bestaan, of in dit geval bestaan hebben, daar twijfelde ze niet aan, maar meer dan woorden op een verder leeg papier waren het nu niet, en daarom kon ze zich er niets bij voelen. Natuurlijk ging haar fantasie wel los, en probeerde ze zich meteen voor te stellen hoe haar ouders er uit zouden hebben gezien. Was hun moeder net zo mooi als Elsa? Had ze haar strawberry blonde haren van één van haar ouders, of was het een gen van een eerder familielid? Misschien had hun vader wel een snor. Hah.

Opnieuw werden Anna’s gedachtes onderbroken door Elsa. Deze keer vond ze het minder fijn, want de blondine ging volledig in beschermende modus. Hier had Anna op het moment absoluut geen behoefte aan. Ze wilde óf rusten, óf de wereld in. Het leek haar sterk dat dat tweede toegestaan was, gezien ze blijkbaar een week lang in coma had gelegen en pas net wakker was geworden. Zo veel wist ze nou ook wel af van geneeskunde. “Nee, dank je. Eerlijk gezegd wil ik alleen maar rust.” Ze klonk wat kortaf, en hoewel dat niet haar bedoeling was geweest, had ze er niet bepaald spijt van. Ze realiseerde zich wel nadat ze de woorden had gezegd dat ze helemaal geen rust wilde. Ze wilde véél liever naar buiten, maar als ze het al koud had onder een deken, hoe koud zou ze buiten dan wel niet zijn?
“Nou ja, een wandeling zou ook niet verkeerd zijn,” gaf ze toe. Het was te proberen. Misschien dat ze vrijstelling kon krijgen omdat ze zich zo braaf gedroeg. Al verwachtte ze ergens dat dat wel zou betekenen dat ze dan met Elsa mee moest, en daar stond ze nou weer niet van te trappelen.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Elsa Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 71
Leeftijd : 21
Woonplaats : Arendelle

Character sheet
Character: Queen Elsa of Arendelle
Status: Gezond
Quote: Conceal, don't feel, don't let them know.

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   do sep 25, 2014 10:12 pm

Anna bleef, verbazingwekkend genoeg, stil tijdens de uitleg die Elsa gaf. Begrijpelijk aan de ene kant, maar dit was niet echt wat de blondine van haar zusje had verwacht. Normaal had die wel een weerwoord klaar of juist een andere vraag die ze meteen stelde, maar nu was ze muisstil. Aan de ene kant was het fijn voor Elsa – alleen hierdoor maakte ze zich alleen maar meer zorgen. Kwam het gewoon omdat ze zolang geslapen had? Moest Anna nog opstarten? Of had ze ook al moeite met herinneren wie ze zelf nou eigenlijk was? De jonge vrouw schopte zichzelf inwendig. Ze moest echt eens even stoppen met denken voor ze de situatie alleen maar verergerde. Daar zat Anna immers ook niet op te wachten; dat bleek wel uit haar reactie toen Elsa zich moederlijk probeerde te gedragen over haar zusje. Het enthousiasme – wat eigenlijk niet eens zo te noemen was, maar bij gebrek aan beter woord – dat ze zojuist had gevoeld toen ze de vragen aan Anna stelde, zakte als sneeuw voor de zon weer weg. In plaats daarvan liet ze zichzelf weer ietsje terugzakken in haar stoel, bang dat ze nog een verkeerde opmerking ging maken. Misschien zelfs eentje die het nog erger zou maken.

Was het echter haar schuld dat ze zich zo gedroeg tegenover haar jongere zusje? Nee, absoluut niet. Het was zelfs volkomen normaal. Toch had Elsa het gevoel dat ze een stommeling was, gewoon omdat Anna hier geen behoefte aan scheen te hebben. Voor haar lag dat anders. Zij had graag die moederlijke liefde willen voelen toen ze nog jong was, maar door haar ‘gave’, die eigenlijk meer een vloek was dan wat anders, had ze dit nooit mogen ervaren. Misschien dat ze daarom net wel zo deed tegen de roodharige. Kon je überhaupt wel zo’n instinct hebben als je niet wist hoe het moest? Als je het zelf nooit gevoeld had? Toegegeven, het was vooral Elsa’s eigen schuld geweest dat ze haar moeder niet toe had gelaten, maar wat moest ze anders? Ze had haar moeder ernstig kunnen verwonden. Of erger. De blondine huiverde lichtjes bij die gedachte, zichzelf eraan herinnerend dat ze hier geen ijskrachten meer had. Hier was iedereen veilig voor haar.
Anna vertelde dat ze een wandeling wilde maken. Of daar hintte ze in ieder geval. Elsa fronste lichtjes, niet zeker wetend of het wel was toegestaan voor Anna om al rond te lopen, maar ze kon het altijd aan een zuster vragen. “Voel je je dan al oké? Niet... Licht in je hoofd?” vroeg de jonge vrouw nog altijd licht bezorgd. “I guess dat ik het wel kan navragen... Mits we niet ver van het zorgcentrum af blijven.”

Elsa durfde voor een aantal tellen weer naar Anna te kijken, voor ze zich op haar stoel omdraaide en de gang inkeek om te zien of er een zuster rondliep. Toen ze er geen zag, stond ze voorzichtig op van haar stoel en liep elegant naar de opening van de kamer die met de hal verbonden was – zoals een echte koningin dat beaamde. Nadat ze haar linkerhand op de deurpost had gelegd en om het hoekje keek, zag ze wel een zuster staan praten met een arts. Althans, daar ging Elsa vanuit gezien hun kleding. Twijfelend beet ze op haar onderlip. Ze hield er sowieso al niet van om iemand aan te moeten spreken, maar nu moest ze ook nog eens iemand storen? Voor Anna, ging er door haar heen; wat net het zetje was die ze nodig had. Anna wilde graag naar buiten, dus regelde ze dat wel voor Anna. Met stappen die je lieten denken alsof ze over hete kolen liep, beende ze naar de twee mensen toe.
“Uhm, sorry...?” begon ze zacht. Gelukkig had ze hun aandacht al weten te trekken door simpelweg naar hen toe te gaan. “Mijn zusje wilt heel graag een frisse neus halen. Zou dat mogen?” vroeg ze aan hen allebei, niet wetend wie van de twee ze de vraag nu eigenlijk moest stellen. Ze keken haar allebei fronsend aan. “Je zusje wie?” vroeg de arts uiteindelijk, aangezien Elsa even verward terugstaarde naar hen. “Oh!” riep ze uit, waarna ze lichtjes in elkaar dook. Hoe stom kon ze zijn? “Anna Kjellberg.” De twee wisselden een korte blik met haar uit en begonnen toen te overleggen waar ze bijstond. Elsa kon er echter geen touw aan vast knopen en wilde het liefst wegrennen van deze plek. Na wat wel een oneindigheid leek, stemde de arts toe dat ze naar buiten mocht. Maar alleen als er iemand bij was en het niet al te ver weg was.

Tevreden met het antwoord liep Elsa terug naar de kamer waar Anna in verbleef. In de deuropening bleef ze staan, haar blauwe ogen eerst op het bed gericht en toen op haar kleine zusje. “Kom je mee?” glimlachte ze zwakjes.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Anna Kjellberg
Admin
avatar


Aantal berichten : 191
Leeftijd : 21

Character sheet
Character: Princess Anna
Status: cold cold cold cold cold cold cold
Quote: You don't have to protect me!

BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   di sep 30, 2014 11:15 pm


   
   
   


Het verbaasde Anna niet dat Elsa meteen vroeg of ze zich goed genoeg voelde of een wandeling. Het irriteerde haar wel licht, want ze voelde zich op de constante kou na eigenlijk wel prima nu. Ze had net een week of wat geslapen en sure, daar was ze nog wat duf van, maar ze was er klaar voor om de wereld in te gaan. Immers leefde ze nog, en er was niemand die haar er van kon weerhouden om zich ook daadwerkelijk levend te voelen.
… Behalve dan het ziekenhuispersoneel. Anna wilde al heel diep zuchten bij de gedachte alleen al. Ze besefte zich prima dat ze nog zwak was, maar nu ze zich langzamerhand beter begon te voelen, begon ze zich ook meer rebels te voelen. Ze wilde niet vastzitten in een witte kamer – hoewel ze moest toegeven dat de lakens erg comfortabel waren – maar wilde naar buiten en een normaal leven lijden. Was dat te veel gevraagd?

Wat ze van Elsa moest denken, wist ze echt niet meer. Aan de ene kant waardeerde Anna het dat er op zijn minst één persoon was die genoeg om haar gaf om naar haar te luisteren, maar die verhalen over een koninkrijk maakten haar zwaar in de war. Het leek er op dat de blondine dit door had gehad en nu minder lariekoek probeerde te verkopen, maar het zat Anna alsnog dwars. Het zou haar niets verbazen als ze later alsnog een poging zou doen om Anna er van te overtuigen dat dit niet het leven was wat ze hoorden te leven. Iets wat voor Anna echt absurd klonk en haar vreemd genoeg een ijskoude rilling over haar rug bezorgde.

Wel was ze dankbaar dat Elsa de moeite wilde doen om te vragen of ze naar buiten mocht. Dat haar bewegingen wat twijfelachtig begonnen, viel haar niet op. Ze was immers te druk met haar eigen gedachtes en de kou die door haar lichaam stroomde. Dat tweede probeerde ze zo ver mogelijk te verdringen. Immers was ze geen watje. In tegendeel: ze was sterk. Ze had immers haar ongeluk, wat het ook had mogen zijn, overleefd. Ze kon vast een wandeling buiten het zorgcentrum ook wel overleven.

Elsa’s terugkeer had Anna niet opgemerkt tot ze de stem van haar oudere zus hoorde. Haar blik ging meteen naar de blondine, die in de deuropening was blijven staan. Het beeld kwam haar verbazingwekkend bekend voor. Elsa die op een afstandje stond en tegen haar sprak. Haar indrukwekkende schoonheid stralend tussen de witte muren en het kozijn. Anna kneep haar ogen samen, alsof dat haar hielp met het beter zien. Het woord ‘anders’ schoot haar te binnen, maar ze kon niet bevatten waarom. Ze besloot het te negeren, haalde nonchalant haar schouders op en duwde de dekens van haar af, om vervolgens van haar bed af te springen. Dit deed ze iets te snel, want een duizeling trok niet alleen door haar hoofd, maar ook door de rest van haar lijf heen. Vooral haar benen leken even haar gewicht niet te kunnen houden, maar ze bleef overeind. Zie je, ze was sterk. Al wist ze zeker dat Elsa het tegenovergestelde dacht als ze haar wankeling gezien had. Daarom ging Anna er tegenin voor Elsa ook maar iets kon zeggen. “Geen zorgen! Het gaat goed. Geweldig zelfs!” Ze liet het bed los, waarvan ze niet eens door had gehad dat ze het stevig vastgegrepen had, en stapte toen op Elsa en de deuropening af. Ze kon haar vrijheid bijna proeven. Ze zou bewijzen dat ze sterk was, dan mocht ze vast zo dit akelige gebouw verlaten.

Haar drang om te bewijzen dat ze sterk was, leidde er toe dat ze Elsa passeerde in de deuropening. Zelfverzekerd stapte ze de gang door, op zoek naar informatiebordjes die aanwezen hoe ze naar buiten kwam. Enthousiasme nam het over en ze kreeg echt zin om te rennen. Nog even en ze was buiten. Haar blik viel op een deur die erg leek op een uitgang en ze wist dat het haar naar haar eindbestemming zou leiden. Ze rende niet, maar liep wel sneller dan gemiddeld. Ze was zo gefocust op het krijgen van buitenlucht, dat ze niet door had dat de kou sterker werd, en het als een verrassing aan kwam toen haar benen haar niet meer wilden dragen en spontaan inzakten. Dit was niet hoe ze haar eerste wandeling sinds het wakker worden had voorgesteld.

_________________

H-hi me? oh, uh... hi.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://promise.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Beware the Frozen Heart   

Terug naar boven Go down
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» You light the spark in my bonfire heart ~ V, Xam, Orac & Marlon bbys
» @LittleMermaid - Waverly's insta
» Sing your heart out [JotBW Karaoke opening]
» Birthday with the friends, London in the heart.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Promise me Magic :: reality :: zorgcentrum de feniks-