Cbox
Promise me Magic
Personified animation roleplay
 
GebruikersgroepenGebruikersgroepen  IndexIndex  GebruikerslijstGebruikerslijst  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  Inloggen  
plot rules linkpartners faceclaim players characters

Deel | .
 Only the roses know our secret, dear
Clarence Montgomery

avatar


Aantal berichten : 44
Leeftijd : 22
Woonplaats : Fangtasia

Character sheet
Character: Queen of Hearts
Status: Pretty out of rhythm
Quote: Who's painting MY roses RED?! OFF WITH THEIR HEADS!

BerichtOnderwerp: Only the roses know our secret, dear   za mei 10, 2014 7:10 pm


'Mevrouw?' Er werd driemaal op de deur geklopt en het duurde even voordat Clarence het door had wie het was geweest. Een butler. Ze stond op van het bed na diep nagedacht te hebben, opende die met een ruk en keek hem lichtelijk boos aan. ''Wat?!'' Bracht ze uit met een iets omhoog gezet volume. 'Er zijn bloemen voor u binnengekomen. Rozen.' Sprak hij alsof hij aan haar uitbarstingen en emotie wisselingen gewend was, stak een hand uit richting de trap aan het einde van de hal om haar naar de begane grond te leiden. ''Goed dan.'' Ze knikte, sloot de deur achter zich en liep heupwiegend door de hal, passeerde allerlei schilderijen en kamers waarvan ook de deuren gesloten waren. Ze haatte het als er deuren open stonden. Er was geen open deur hier te vinden, enkel een soort van poorten waar geen deuren in zaten maar wel aangaven dat het naar een andere kamer leidde. Zuchtend liep ze de eerste treden van de trap af, de man volgde haar tot daar. 'Ze staan in de keuken.' Informeerde hij haar nog met een luide stem wanneer ze een halve ronde van de trap had gemaakt en vanaf de andere kant van de kamer omhoog keek om hem op de reling te zien staan. Clarence reageerde niet, tikte met haar hakken op de laatste treden en liep door de grote poort die groot aan beide uiteindes van de trappen weergegeven stond, richting de keuken. Ze hield van de glanzende marmeren vloer die de begane grond had, op de woonkamer na, vooral omdat ze daarin haar weerspiegeling haast kon zien en het zo lekker wegliep met haar hakken.
Op het moment dat ze de keuken instapte voelde ze iets trillen in haar beha en speelde de ijzige ringtone zich af. Voordat de muziek volledig in kon tunen had de brunette het apparaat tevoorschijn gehaald en drukte op het groene telefoontje nadat ze gezien had dat het de psychiatrische inrichting die ze bezat was die haar probeerde te contacteren. Ze schraapte haar keel en bracht de smartphone richting haar oor. ''Ja? Wat het ook wezen mag, laat het goed nieuws zijn.'' Bracht ze vrij nonchalant maar sarcastisch uit, zich voorbereidende op slecht nieuws. 'Goedemiddag mevrouw Montgomery. Het is vandaag een mooie dag en-' Ze rolde met haar ogen. ''Kom direct tot je punt, wil je?!'' Eiste ze koud. 'Zouden de tieners naar de kermis mogen?' Clarence zuchtte en sloeg haar ogen neer. Leerden de bewakers het dan ook nooit? ''Nee, natuurlijk niet. Die mensen zijn gek, realiseer je je dat wel? MISSCHIEN MOET IK JOU OPSLUITEN.''
De deurbel ging en terwijl de man zich verontschuldigde liep ze naar de voordeur, ook al had ze daar bedienden voor. Ze had toch de behoefte om voor even de frisse lucht op te snuiven en te kalmeren. Ze sloot haar hand om de gouden deurknop en opende hem, om gelijk verblind te worden door de zon die recht in haar ogen scheen en het figuur dat er stond niet direct te kunnen bekijken. Clarence knipperde een aantal keer voordat ze haar ogen op de persoon kon leggen en ook al was die praktisch gezien enorm donker door de zon, zou ze haar uit duizenden mensen nog herkennen. Natuurlijk. Nora. 'Mijn oprechte excuses, mevrouw Montgomery.'
''Nou oprotten, ik heb betere dingen te doen.'' Ze gaf Nora een hand beweging dat het niet tegen haar was, al wijzende naar het apparaat dat ze in haar hand hield en gaf haar een teken dat ze binnen mocht komen. Zelf liep ze al richting de woonkamer, de mobiel al uitdrukkende en plofte neer op de zwarte antieke bank. ''Wat is er, meid?'' Vroeg ze, kijkende naar de hoek van het plafond terwijl ze haar been over de leuning heen sloeg.
[&Nora]

_________________

Red nights, white knights, marching into the fight
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Nora Blanchet

avatar


Aantal berichten : 10

Character sheet
Character: Nyra
Status: defying gravity.
Quote: Would you wound your queen?

BerichtOnderwerp: Re: Only the roses know our secret, dear   ma mei 12, 2014 11:26 pm

NORA REGINA BLANCHET
"You mustn't confuse praise for license. Never lie to me."

▸ Je kon wel zeggen dat Nora een early bird was. Het kostte haar geen moeite om 's ochtends op tijd haar bed uit te komen en hoewel het soms erg verleidelijk was om nog iets langer te blijven liggen, ging het nooit ten koste van haar dag. Op dagen dat ze vermoeider was dan anders gooide ze gewoon een extra kop extra donkere koffie achterover, en dan hield ze het meestal wel vol. Het was dan ook geen wonder dat ze ook nu weer vroeg aan haar keukentafel zat met de krant van die dag tussen haar vingers en een notitieboekje met een pen naast haar rechter hand. Ze hoefde niet naar haar werk vandaag, maar dat betekende niet dat ze niet aan andere dingen kon werken. Zo was ze nog steeds op zoek naar andere mensen die getransformeerd waren, en de krant lezen hielp daar ontzettend mee.

Berichten over vreemd gedrag stonden bijna dagelijks in de krant. Het mooie was dat Nora hier zelf ook van leerde wat wel en niet kon. Het gedrag van mensen was op zich niet veel anders dan de uilen waar ze vroeger mee optrok. Er was een groep mensen die geprezen werd door iedereen, een groep die de leiding had. Hun eigen leider werd de president genoemd, en hij bepaalde blijkbaar de regels voor het hele land. Ook leerde ze over een ander continent dat Europa heette, waar er veel individuele leiders waren. Dit deed meer aan haar vroegere leven denken. Ze vond de politiek in Europa veel interessanter klinken dan wat hier in Amerika gaande was. Maar helaas, haar vleugels was ze kwijt, dus verhuizen was niet zo makkelijk meer.

Nora legde de krant aan de kant en pakte het notitieboekje voor zich. De pen hield ze tussen haar wijs en middel vinger en liet ze enkele keren op het papier tikken terwijl ze nadacht. De pennen die de mensen gebruikten waren eigenlijk veel praktischer dan die uit haar vorige leven. Geen gedoe met inktpotjes of iets dergelijks. Nee, je duwde gewoon op de achterkant en het puntje kwam tevoorschijn, klaar om te schrijven. De technieken van de mensen waren zeer bijzonder en het duurde even voor ze er aan gewend was, maar ze zou het zeker niet erg vinden om een paar van de spullen uit Realiteit mee te nemen naar waar ze vandaan kwam.

De pen bewoog zich in soepele bewegingen over het papiertje. Ze maakte een lijst van adressen waar ze langs wilde. Het alfabet wat ze bij de uilen had geleerd, leek veel op dat van de mensen. Als iemand haar lijstje zou zien, zouden ze waarschijnlijk gewoon denken dat ze een lelijk handschrift had. Voor haar zelf was het perfect leesbaar, en dat was het belangrijkste. Dat anderen het probeerden te verbeteren, negeerde ze. Als ze wilde dat iemand anders het kon lezen, zou ze het wel op de computer doen.
Ze scheurde het briefje af nadat ze zo'n 5 dingen opgeschreven had, en stopte het in de borstzak van het rode jasje dat ze aan had. De pen en het blokje papier liet ze op de keukentafel liggen, zoals altijd. De krant vouwde ze op en gooide ze op de stapel oude kranten die in een hoek van de keuken op een krukje lagen. Die zou ze binnenkort wel naar het oud papier brengen. Nu eerst had ze andere dingen te doen. Ze had niet voor niets dat lijstje gemaakt.

Het kostte haar niet lang om bij het huis van Clarence aan te komen. Ze kon het lopend doen, zodat ze ook van de frisse lucht kon genieten. Auto's waren nog steeds niet haar ding, zelfs al was ze wel aan het overwegen om haar rijbewijs te halen. Bussen zou ze uit blijven, net als treinen. Ze stond boven het gewone volk, zelfs al was ze haar titel als koningin kwijt geraakt. Lopen was van wat ze kon haar beste optie. Als ze haar vleugels nog had gehad, zou ze vliegend gegaan zijn, maar helaas. Op dit moment had ze enkel haar benen om zich voort te dragen.

Clarence haar huis was.. niet te missen. Naast het opmerkelijke exterieur was het niet bepaald een klein gebouw. Ja, Clarence Montgomery had zich zeker naar de top van de mensen in Realiteit weten te schoppen. Nora had geluk gehad om iemand zoals haar als vriendin te hebben, want ze kon zeker niet ontkennen dat Clarence haar niet geholpen had met haar positie bij de school. De twee waren echte power ladies. Het verbaasde Nora dan ook niet dat Clarence bijna schreeuwend de deur open deed. Ze trok een wenkbrauw op, ietwat verward naar de agressieve boodschap, maar werd al snel geïnformeerd dat het om het telefoongesprek ging en niet om haar bezoek. Na toestemming te hebben gekregen betrad ze de woning. Ze was hier bekend genoeg om de woonkamer zelf te vinden en voelde zich er thuis genoeg om meteen een plaats in te nemen. Eenmaal zittend vestigde ze haar blik op Clarence.
"Ik heb wat boodschappen te doen in het centrum en vroeg me af of je mee wilde," zei ze, zonder om het bericht dat ze over wilde brengen heen te draaien. Er was geen reden om moeilijk te doen bij Clarence. Het was bij haar eigenlijk altijd raak of mis, ongeacht hoeveel argumenten je in je woorden verwerkte. Die indruk had Nora in ieder geval.



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Secret Santa 2014 Cadeautopic!
» Erik Secret Silense

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Promise me Magic :: out of character :: about fairytales :: bin-